Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Epilepsia en cans: cinco pautas para actuar fronte a un ataque

Ante un ataque de epilepsia no can, débese manter a calma, tombarlle, non tentar sacarlle a lingua, deixar que se recupere e seguir o tratamento recomendado
Por Carolina Pinedo 20 de Xuño de 2012
Img perro yoga
Imagen: taylorandayumi

A epilepsia en cans é unha enfermidade de carácter hereditario, máis común en determinadas razas: Pastor Alemán, San Bernardo, Setter, Beagle, Caniche, algúns Dachshund e Basset Hound. O primeiro ataque epiléptico maniféstase a miúdo en cans con idades comprendidas entre o seis meses e o cinco anos e, aínda que se diagnostica por descarte doutras causas, débese aprender a actuar ante un ataque de epilepsia no can. Hai cinco pautas clave para actuar: conservar a calma, tombar ao can, non tentar sacarlle a lingua, deixar que se recupere e seguir o tratamento recomendado polo veterinario. A epilepsia non implica a morte, pero pode supor un accidente grave para o can.

Img perro yoga art
Imaxe: taylorandayumi

Como actuar fronte ao ataque epiléptico do can?

A denominada epilepsia idiopática ou esencial en cans é unha enfermidade cerebral caracterizada por unha sintomatología similar á manifestada en persoas que sofren esta patoloxía. Cando comeza un ataque, de modo aleatorio e imprevisible, prodúcese unha descarga de enerxía no cerebro que provoca no can movementos de pedaleo nas extremidades, salivación abundante, micción ou defecación sen control e perda do coñecemento. Como actuar neste caso?

  • 1. Débese conservar a calma e colocar ao animal de maneira que non se golpee ou caia dun lugar elevado.

  • 2. Pódese tombar ao can encima dunha superficie abrandada, como un colchón ou uns coxíns, para que estea cómodo e non se faga dano debido ás convulsións.

  • 3. Non hai que tentar sacar a lingua do can, porque pode correr o risco de morderlla.

  • 4. Unha vez que finaliza o ataque epiléptico, hai que deixar que se recupere nun lugar tranquilo porque, tras o mesmo, o animal queda esgotado.

  • 5. O veterinario pode recetar un tratamento no caso de que o considere conveniente. Leste consiste na administración de Valium, un relaxante muscular que se aplica por vía rectal. Os propios donos poden aplicar o relaxante ao can cando este sufra un ataque epiléptico.

Cans epilépticos e ataques que avisan

Os ataques epilépticos poden ser de maior ou menor intensidade. Certos sinais no comportamento do can poden anticipar aos donos que sufrirá un ataque. “O feito de que o can se mostre máis nervioso e inquieto do habitual adoita ser un aviso de que o animal vai empezar a ter convulsións”, explica Juan Antonio Augado, veterinario e profesor da Facultade de Veterinaria da Universidade Complutense de Madrid.

Se os donos anticípanse ao ataque, poden pór en práctica uns primeiros auxilios, como colocar ao can nun lugar onde non haxa perigo de que se golpee a cabeza ou corra risco de caídas desde certa altura. Tamén é recomendable tombar ao can sobre unha superficie branda (coxíns ou un colchón), pero sempre no chan para evitar, de novo, que caia. Isto podería ocorrer se se coloca ao can no sofá.

A epilepsia canina non mata e ten cura

Os ataques epilépticos duran menos dun ou dous minutos, aínda que para os donos que sofren a situación pode parecer unha eternidade. Unha vez que finaliza o ataque, o can queda desorientado e canso. Juan Antonio Augado recomenda aos donos “tranquilidade”. “A epilepsia non mata, aínda que resulta moi aparatosa e angustiosa para os donos do animal. Os ataques non teñen efectos secundarios no can, a menos que se golpee ou se morda a lingua”, afirma o veterinario.

A epilepsia idiopática en cans é incurable e é moi probable que requira un tratamento durante toda a vida

Esta enfermidade non se pode detectar a través de análise ou radiografías e, en xeral, non necesita tratamento de urxencia, salvo que os ataques repítanse cada pouco tempo, algo que pode ser moi perigoso para o can.

A epilepsia idiopática é incurable e é case seguro que o can requirirá un tratamento durante toda a vida. O animal non sofre durante o ataque, que de cando en cando provoca a morte. Nos casos en que a epilepsia está causada por un tumor cerebral ou por unha isquemia (diminución do achegue sanguíneo arterial), pódese operar ao animal. Cando os ataques son moi frecuentes, aplícase un tratamento a base de barbitúricos. “Pero só utilízase cando é estritamente necesario, porque este tratamento si ten efectos secundarios”, advirte Juan Antonio Augado.

Cans que detectan un ataque de epilepsia nos seus donos

Certos cans detectan ataques epilépticos en persoas antes de que ocorran. Esta capacidade non a teñen todos os cans, só algúns, que poden captar as feromonas ou partículas olorosas que desprende unha persoa antes de sufrir un ataque. Os cans son capaces de recoñecer un determinado cheiro corporal, sen importar a zona do corpo de onde procede.

Algúns cans adéstranse para avisar aos seus donos epilépticos de que van sufrir un ataque. Desta maneira, pouco antes de que ocorra, o can ladra ou dá voltas ao redor de si mesmo para avisar de que o ataque comezará. Grazas á axuda destes cans, os seus donos poden colocarse nun lugar seguro para evitar caídas ou avisar a algunha persoa para que lles axude.

A epilepsia no can: consellos
  • En caso de percibir nos animal síntomas similares aos dun ataque epiléptico, débese acudir ao veterinario.

  • A epilepsia é unha enfermidade crónica, así que o can necesitará un tratamento durante toda a vida.

  • Non hai que saltarse o tratamento que haxa recetado o veterinario, para lograr reducir ao mínimo os episodios epilépticos.

  • Durante un ataque, hai que colocar ao can nun lugar onde non se caia ou golpee. Cando finalice o episodio, débeselle deixar descansar nun lugar tranquilo.

  • Procurar ao can epiléptico un ambiente relaxado, xa que as situacións de tensións son a miúdo factores desencadenamentos dos episodios epilépticos.