Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Sancións a veciños por causar molestias continuadas

As sancións por causar molestias continuadas á comunidade de veciños van desde o cesamento das actividades ou as indemnizacións, á privación do dereito a usar a vivenda ata un máximo de tres anos
Por Ernesto Cruz 27 de Novembro de 2007
Img vecino listado
Imagen: Daniel Lobo

Lixo nas escaleiras, música a todo volume, malos cheiros, fumes… As molestias causadas polos veciños é unha das queixas máis frecuentes das comunidades veciñais. Terminar con estas actividades pode ser un proceso simple -abonda con que o presidente da comunidade requira ao veciño o cesamento das mesmas-, pero pode tamén converterse nun longo calvario. Se o veciño infractor persiste na súa actitude, a comunidade pode emprender accións legais contra el que, aínda que poden terminar con sancións de diversa consideración, chegando mesmo á privación do uso da vivenda de ata tres anos, adoitan ser longas e engorrosas.

Img vecino listado

Como actuar

O veciños dun inmoble non paraban de ouvir estraños ruídos e ver como numerosos nenos entraban e saían continuamente dunha vivenda do seu edificio. Alarmados pola situación, decidiron investigar e descubriron que se trataba dunha gardaría clandestina, pero ata medio ano despois non lograron unha orde de desaloxo e botar ao propietario. Antes, a comunidade tivo que padecer un longo proceso xudicial que se dilatou duramente meses e soportar que o xuíz tardase máis de catro meses en admitir as probas que demostraban que as persoas que acudían ao edificio eran clientes da gardaría.

Sen chegar a eses extremos, as molestias causadas por outros veciños é unha das queixas máis frecuentes dos que viven en comunidade. O proceso que se debe seguir para acabar con elas é relativamente sinxelo en teoría, aínda que na práctica adoita facerse máis costa arriba. Para actuar contra o veciño indesexable, o presidente da comunidade debe avisarlle da molestia en cuestión e pedirlle expresamente o cesamento destas actividades. Se o infractor persiste na súa conduta, o presidente pode denunciarlle no xulgado de primeira instancia, pero para iso debe contar coa autorización do resto de veciños, que terán que reunirse previamente en xunta extraordinaria e aprobar o inicio das accións legais correspondentes.


O xuíz deberá establecer se o propietario está a incorrer nalgunha infracción tipificada pola Lei de Propiedade Horizontal

A partir dese momento, é o xuíz quen -con axuda da inspección de axentes municipais- deberá considerar se se está cometendo un delito ou se só se trata dunha comunidade de veciños demasiado sensible ou alarmista. Para iso, deberá establecer se o propietario está a incorrer nalgunha infracción tipificada pola Lei de Propiedade Horizontal. Esta norma establece que ao propietario e ao ocupante do piso ou local “non lle está permitido desenvolver nel ou no resto das inmoble actividades prohibidas nos estatutos, accións que resulten dañosas para a leira ou que poidan ser consideradas pola autoridade como actividades molestas, insalubres, nocivas, perigosas ou ilícitas”.

Consecuencias para o infractor

Se se demostra que, efectivamente, o veciño está a desenvolver este tipo de actividades, as consecuencias para o infractor poden ir desde o cesamento definitivo das súas actividades ou a indemnización ao resto dos veciños polos danos e prexuízos causados, ata unha privación do dereito a usar a vivenda que pode chegar, no peor dos casos, ao tres anos.

As penalizacións varían en función da gravidade da infracción e dos prexuízos que se ocasionan á comunidade. Outra vía que se pode emprender nestes casos é a de tipo administrativo, na que calquera persoa, sexa veciño da comunidade ou non, pode denunciar ao propietario ante a policía pola ilegalidade das súas actividades.


Calquera, sexa veciño ou non, pode denunciar a un infractor ante a policía pola ilegalidade das súas actividades

Ademais dos casos expostos, outro tipo de situación cuxa solución é má complicada é aquela en a que o veciño molesta, pero cumpre coa normativa, polo que non poderá ser obxecto de sanción pola súa actuación. No entanto e, de acordo aos principios de boa convivencia, o presidente da comunidade -a iniciativa propia ou doutro propietario- poderá chamarlle a atención polas molestias que está a causar, así como da conveniencia de que poña os medios necesarios para que esta situación poida atenuarse e evitar na medida do posible problemas futuros. Así o asegura Patricia Briones, avogada da Secretaría Técnica do Colexio profesional de Administradores de Leiras de Madrid.

Motivos de denuncia

As queixas máis frecuentes prodúcense por ruídos, vibracións e fumes, aínda que neste tipo de denuncias a casuística é moi variada. Outras das molestias que poden motivar unha acción legal son o almacenamento de sustancias perigosas, os malos cheiros -procedentes, por exemplo, dun bar cunha instalación de ventilación inadecuada-, ou os negocios gravosos para a comunidade, como as clínicas ou as academias (pola afluencia de xente nas escaleiras ou o ascensor), sempre que se demostre que son un verdadeiro problema para os veciños. Con todo, os límites da legalidade non sempre son fáciles de establecer.

O ruído é, ademais do motivo da maioría de queixas, o único cuns límites claros na lexislación. A lei establece que o nivel de ruído non poderá pasar de 55 decibeis durante o día de 8:00h a 21:00 horas nin de 45 decibeis pola noite. Así mesmo, a realización de obras, que deben contar sempre coa aprobación municipal, está prohibida fóra do horario diúrno. Tamén aclara que, para ser delito, os excesos deberán ser continuados, polo que ninguén pode ser denunciado por unha noite de festa.

En canto ao resto de actividades susceptibles de constituír unha infracción, a lexislación española aclara que deberán supeditarse ao disposto sobre elas nas ordenanzas municipais e nos plans de urbanización dos respectivos concellos, aínda que especifica a súa natureza:


  • Molestas

    Serán cualificadas como tales as actividades que constitúan unha incomodidade polos ruídos ou vibracións que produzan ou polos fumes, gases, cheiros, néboas, pos en suspensión ou sustancias que eliminen.


  • Insalubres

    Son as que dean lugar ao desprendemento ou á evacuación de produtos que poidan resultar directa ou indirectamente prexudiciais para a saúde humana.


  • Nocivas

    Aplicarase esta cualificación ás que, polas mesmas causas, poidan ocasionar danos á riqueza agrícola, forestal, pecuaria ou piscícola.


  • Ilícitas

    Son todas as actividades contrarias a calquera lei aplicable en España ou nalgún dos seus territorios, independentemente do seu rango.


  • Perigosas

    Considéranse así as que teñan por obxecto fabricar, manipular, expender ou almacenar produtos susceptibles de orixinar riscos graves por explosións, combustións, radiacións ou outros de similar importancia para as persoas ou os bens.

En canto aos malos cheiros e o almacenamento de produtos perigosos, a lei insta a tramitar os permisos necesarios -posto que impoñen as súas propias limitacións- se quere destinar a súa casa a unha actividade distinta da vivenda.

Cando os veciños son alugados

Os veciños que viven de aluguer adoitan ser os que máis molestan. O feito de non ter relacións persoais nin aparentemente demasiadas responsabilidades coa comunidade de veciños pode facer que os inquilinos se relaxen en cuestións de respecto. Con todo, a lei establece que o ocupante da vivenda, e non só o seu propietario, tamén pode ser demandado pola comunidade e ser obrigado a cumprir sancións.

Ademais das obrigacións co resto de veciños e o pago de indemnizacións se procede, o arrendador pode rescindir o seu contrato sen previo aviso, xa que o feito de que nunha vivenda teñan lugar actividades molestas para a normal convivencia no edificio é, segundo a Lei de Arrendamentos Urbanos, causa suficiente para a expulsión inmediata do inquilino, sempre que haxa unha sentenza xudicial que o demostre. Con todo, a lei tamén establece que estes excesos deben ser continuados, polo que ninguén pode ser denunciado, por exemplo, por unha noite de excesos.